Wiązanie fulara



Fular – miękka, cienka tkanina z jedwabiu lub półjedwabiu o splotach: płóciennym, skośnym lub atłasowym. Bywał gładki lub drukowany we wzory. Zanim zaczęto go produkować w Europie (dobrą markę wyrobiły sobie fulary liońskie), sprowadzany był z Dalekiego Wschodu. Z fularu szyto chusteczki do nosa, damskie suknie i bluzki oraz chustki zawiązywane przez mężczyzn zamiast krawata, które z czasem zaczęto identyfikować z tą nazwą. Noszone były w XIX i XX wieku. Były elementem męskiego stroju nieformalnego. Obecnie uważane są za dodatek zbyt wyszukany.

Węzeł na szczególne okazje, takie jak ślub lub wyścigi konne.
Opis: dobrze leży, a mimo to łatwo się daje rozwiązywać. Nadaje się do wiązania szali, kwadratowych chust albo specjalnych krawatów.



       

1. Założyć szal na szyję, lewy, nieco dłuższy koniec skrzyżować nad prawym.
2. Dłuższy koniec zatknąć do dołu za pętlę i przeciągnąć do góry. Połowę węzła zacisnąć pod szyją.
3. Dłuższy koniec zagiąć przed krótszym tworząc w ten sposób pętlę.
4. Krótszy koniec chwycić, owinąć wokół dłuższego końca i wsunąć go do powstałej w ten sposób pętelki.
5. Teraz chwycić oba końce szala i zacisnąć węzeł. Równomiernie rozłożyć fałdki z obu stron węzła.
6. Rozłożyć oba końce szala, następnie skrzyS^ować je płasko na piersiach i przymocować ozdobną szpilką lub broszą.